Trouw

Zo’n uitspraak waarbij je een tekening voor je ziet van Peter van Straaten. Bij café Welling afkomstig van een man, in antwoord op de verwijten van zijn echtgenote: “Ik heb gewoon tijd voor mezelf nodig.” Een vermoeide blik, gezet met enkele pennenstreken. Zij: “Dat begrijp ik, dat heb ik ook, maar niet als we samen aan tafel zitten.” Hij staart in de verte. Zij eerst naar hem en dan in haar whisky. Een grijzend echtpaar dat op elkaar is uitgekeken. “Accepteer dat ik soms niet aan het gesprek deelneem. Dat is toch niet zo erg?” Zij: “Wel als je met je rug naar me toe gaat zitten.” Ze laat een stilte vallen. “Om andere vrouwen te bewonderen.” Hij, zuchtend: “Dat ik niet mag genieten van wat voorbijkomt, daar heb ik moeite mee. Heel veel moeite.” Door het gordijn voor de deur komt een donkere vrouw in een korte zwarte jurk binnen. De man zit met zijn rug naar haar toe, maar ik denk dat hij dit bedoelt met genieten. Terwijl zijn vrouw zich ditmaal blijvend in stilte hult, bestelt hij de rekening en vraagt: “Zijn we wat dichter tot elkaar gekomen?”

Jurk

Een kazerneterrein midden in de Oeverlanden. Zo’n plek die je een volgende keer niet terugvindt, waarna je gaat twijfelen of je er wel geweest bent. Ik kom er door de muziek te volgen. Afrikaanse bassen dringen diep in het natuurgebied door. Het terrein ligt tussen de berken verscholen en is door onkruid overwoekerd. Een roestige Cadillac wordt gebruikt als kippenhok. Her en der liggen wrakken van boten. Een tanige man knapt in blote bast een sloep op. Lak en huid craquelé. De muziek stopt even, maar klinkt daarna weer, komend vanachter de kazerne. Ik loop om het gebouw heen en zie een groep Afrikaanse vrouwen dansen in felgekleurde jurken. Rond campingtafels zitten meer vrouwen, mannen en kinderen. Handenklappend. Een man in een hemelsblauw pak en witleren schoenen komt naar me toe met in zijn uitgestoken hand een blik Alfabier. Ik neem het aan na enig aandringen. Ze komen uit Ghana en wonen hier. Illegaal, vermoedelijk. Ik vind het niet gepast als passant op een feestje daarnaar te informeren. Alleen de vrijgezelle vrouwen dansen, zegt hij. Naar de gunsten van een man, wordt uit het vervolg van zijn verhaal duidelijk. Ik krijg nog een blik Alfa, een bord eten. Daarna nog een blik. Het is zwoel en schemerig. Een van de dansende vrouwen wenkt me.

Paling

Regelmatig heb ik langs het Amsterdam-Rijnkanaal gereden, wensend dat ik naar de overkant kon. Weg van dat lange rechte stuk met populieren en eeuwig wind tegen. Op een dag was daar de Nesciobrug. Palingbrug in de volksmond. Van tien meter hoogte kronkelt hij aan weerskanten van het water naar beneden. Een hang-tuibrug speciaal voor voetgangers en fietsers, verbinding tussen IJ-burg en Diemen. Bewijs dat belastinggeld ook goed besteed wordt. Een tanker van Somtrans.be – onze vlag dekt uw lading – vaart er traag onderdoor. Een groep wielrenners rijdt langs het kanaal in tegengestelde richting. Letters van rood plakband op het asfalt onder hun wielen: A + i = ♥! Soms is een som simpel. Twee pubers wandelen over de brug, fiets in de hand, strandtas onder de snelbinders. De een draagt een hemdje, de ander een jurkje. De rolverdeling tussen beiden is duidelijk: het jurkje vertelt over jongens, het hemdje luistert en dagdroomt. Het duurt zeker een kwartier voor ze de tocht over de achthonderd meter lange paling hebben afgelegd. Daarna lopen ze langs het kanaal verder naar de ondergaande zon. Verhalen over jongens, het geklepper van slippers, een velg die over het asfalt schuurt.