Dans

De vrouw in haar mantelpak is boos dat er geen bakkeljauw is. “We zouden te weinig verkopen vanwege de vakantie”, zegt de man van de toko. Het is stil in het metrostation onder het Weesperplein, op deze hete dag in augustus. De tourniquets van de perrons piepen maar zelden. Des te opvallender het paar dat in een inham van de hal, voor de glazen pui van de rijwielservice, een dans is begonnen. Grijze haren, zwarte kleding. Hij lomp met zijn ossenlijf. Zij ook niet soepel, maar wel de bouw van een danseres. Ze doen een stille tango in tl-licht. Misschien dat ze in gedachten de accordeon en violen van Piazzolla horen. Zoals gezegd: soepel oogt het niet, maar ze leggen alles in hun finale. Daarna blaast hij leunend op haar schouders uit – zijn hemd nat van het zweet – en gaan ze samen op de foto. Uit een rugzak wordt een fles water opgediept. Zij drinkt eerst en gooit dan een slok over hem heen. De volgende ontwijkend, zet hij het op een rennen. Voor zover het rennen is. Zij houdt met gestrekte arm de fles vast die hem achtervolgt richting uitgang. Zodra ze de trap nemen, verdwijnen ze uit het zicht.

Jurk

Een kazerneterrein midden in de Oeverlanden. Zo’n plek die je een volgende keer niet terugvindt, waarna je gaat twijfelen of je er wel geweest bent. Ik kom er door de muziek te volgen. Afrikaanse bassen dringen diep in het natuurgebied door. Het terrein ligt tussen de berken verscholen en is door onkruid overwoekerd. Een roestige Cadillac wordt gebruikt als kippenhok. Her en der liggen wrakken van boten. Een tanige man knapt in blote bast een sloep op. Lak en huid craquelé. De muziek stopt even, maar klinkt daarna weer, komend vanachter de kazerne. Ik loop om het gebouw heen en zie een groep Afrikaanse vrouwen dansen in felgekleurde jurken. Rond campingtafels zitten meer vrouwen, mannen en kinderen. Handenklappend. Een man in een hemelsblauw pak en witleren schoenen komt naar me toe met in zijn uitgestoken hand een blik Alfabier. Ik neem het aan na enig aandringen. Ze komen uit Ghana en wonen hier. Illegaal, vermoedelijk. Ik vind het niet gepast als passant op een feestje daarnaar te informeren. Alleen de vrijgezelle vrouwen dansen, zegt hij. Naar de gunsten van een man, wordt uit het vervolg van zijn verhaal duidelijk. Ik krijg nog een blik Alfa, een bord eten. Daarna nog een blik. Het is zwoel en schemerig. Een van de dansende vrouwen wenkt me.