Suzy

“Zoals ze me betastte, zó professioneel…” Van de gespreksflarden die langswaaien, blijft deze hangen – zoals een dwarrelend blad dat kan, aan een jas of een trui. De flarden komen van rechts, waar twee dames opgaan in hun worteltaart en hun gesprek. Het praten en gebaren, het schikken en opprikken van de taart: het gaat allemaal met de achteloosheid van jarenlange ervaring. Ze zijn dan ook al ruim voorbij de vijftig. En ze zijn leraressen Spaans, wordt me later duidelijk. De een draagt een roze zonnebril, de ander een blauwe. Ja, waarom niet? Zon overspoelt het terras van ’t Sluisje in Noord en de roze bril voert het hoogste woord over haar ervaringen op de Madrileense luchthaven. “Professioneel en menselijk tegelijk, was ze. Ik was zwaar onder de indruk. Zoals ze me betastte, overal hè. Zonder dat ik er naar van werd, zonder seksuele lading, zonder…” De blauwe bril kauwt op haar taart en knikt uitnodigend. De roze begint over Suzy, die laatst ook werd gefouilleerd en zich vervolgens helemaal uit moest kleden. “Suzy is heel wantrouwend. Dan roep je het af over jezelf.” Roze geeft Spaans, maar spreekt zalvend als een yogalerares. Ze is zen en heeft zelfs zonder haar bril een positieve kijk op dingen. “Weet je wat?”, vervolgt ze, “Ze keek me aan met van die donkere ogen en liet me gewoon doorlopen!” Blauw slikt een hap weg en zegt: “Ook wel weer jammer ergens.”

Geef een reactie