Melk

Een horde moslims in een weiland. Ergens in het nergens, halverwege Halfweg. Opgesteld in een slordige rij, met emmers, potten, pannen en flessen. Hun auto’s geparkeerd in de berm van de smalle binnenweg. Sommigen praten wat, anderen wachten rustig. Op de achtergrond raast het verkeer op de N200. Een vrouw met brede heupen en twee Coca Cola-flessen is aan de beurt. Ze levert de flessen in bij de boer, die de kraan opendraait en de melk erin laat stromen. Verse melk. Daar is in dit geval niets aan gelogen. De damp komt er vanaf. Rechtstreeks getapt van de koe, met de machine, dat wel, komend uit een roestige ovalen opslagtank op wielen. Door een simpele buitenkraan, zoals je er miljoenen vindt in tuinen, aan de muur naast de keukendeur. Vijftien kloeke, zwartbonte meiden heeft de boer. Samen goed voor zo’n zestig liter. Gezien de grote opkomst, is het de vraag of dat genoeg is. De rimpelige oude baas die hierna aan de beurt is, heeft een jerrycan die gevuld moet worden. “Halal zeker?”, vraag ik aan de man die de rij afsluit. Hij geeft me en hand en lacht. “Nee, gewoon lekker! Als je het een paar dagen laat staan, is het dik als boter.”

Geef een reactie